Jacy byli Artyści w cieniu Stalina

Artyści w cieniu Stalina - recenzja książki Piotra Kitrasiewicza

Autor: Piotr Kitrasiewicz
TytułArtyści w cieniu Stalina
Liczba stron: 288

Na samym początku tej recenzji muszę przyznać, że książkę tę przeczytałam już dwa tygodnie temu, jednak zbliżająca się sesja skutecznie spowodowała zastój w aktualizowaniu bloga. Ale nie mam w zwyczaju się poddawać, dlatego dzielnie walczę na przedterminach egzaminów i mam zamiar tak samo dobrze radzić sobie z regularnym pisaniem opinii o książkach, tym bardziej, że to dla mnie sama przyjemność. 😉
Artyści w cieniu Stalina to publikacja, która jako pierwsza przykuła moją uwagę, gdy zapoznawałam się ze stroną wydawnictwa MG. Uważam, że okres stalinowski w Rosji, to czas interesujący i pełen wciąż nieodkrytych zagadek. Co prawda, w liceum realizowałam historię na poziomie rozszerzonym, jednak wciąż czułam w sobie jakąś chęć dowiedzenia się czegoś więcej o tamtych czasach. Jak manna z nieba, w jednej z przesyłek otrzymanych od wspomnianego wyżej wydawnictwa, przyszła więc do mnie ta ciekawa książka.
Artyści w cieniu Stalina Piotra Kitrasiewicza to historie czterech osób o artystycznych duszach, którym przyszło żyć w czasach, gdy władzę w Rosji sprawował Stalin. Mamy więc tutaj chociażby opowieść o Sergiuszu Eisensteinie – filmowcu, któremu radziecki przywódca przeszkodził w karierze. O tej wybitnej postaci miałam okazję usłyszeć też kilka tygodni temu na wykładach z historii mediów. Cieszę się, że temat wypowiedzi uczącego mnie pana doktora zbiegł się z momentem, kiedy czytałam recenzowaną dzisiaj książkę. Dzięki temu poszerzyłam swoją wiedzę na temat działalności Eisensteina oraz mogłam dowiedzieć się, do jakich metod był w stanie uciec się Stalin, by „pozbyć się” kogoś, kto nie pasuje do jego wizji.
Biorąc pod uwagę moje zamiłowanie do literatury, nie trudno się domyślić, że drugą osobą, której historia najbardziej mnie zainteresowała był Michaił Bułhakow. Twórczość tego pisarza, z pewnością jak większość z nas, miałam okazję poznać na lekcjach języka polskiego w liceum. Niestety, na zajęciach tych musiałam się skupić przede wszystkim na treści Mistrza i Małgorzaty, nie poznając wszystkich najważniejszych epizodów z życia tego wybitnego artysty. Dzisiaj po lekturze recenzowanej w tym wpisie książki, wiem, że przez to wiele straciłam. Bowiem życie Michaiła Bułhakowa było tak barwne, tak momentami nawet doprowadzające do współczucia, że naprawdę warto o nim dowiedzieć się czegoś więcej i kojarzyć tego artystę nie tylko jako autora powieści będącej lekturą szkolną.
Artyści w cieniu Stalina to nie typowe biografie sławnych osób. To nie krótkie teksty napisane bez emocji, przekazujące tylko suche fakty. Artyści w cieniu Stalina Piotra Kitrasiewicza to książka, w której historie Sergiusza Eisensteina, Michaiła Bułhakowa, Maryny Cwietajewej oraz Osipa Mandelsztama zostały przedstawione w formie opowiadań. Dzięki temu zabiegowi czytelnik nie tylko może bardziej wczuć się w przedstawione historie, lecz także mieć poczucie rozgrywającej się akcji. Ja czytając recenzowaną dzisiaj publikację z ciekawością przewracałam jej kolejne strony chociażby dlatego, że odniosłam wrażenie, iż czytam wciągającą powieść, którą dla każdego z artystów, którym przyszło żyć w cieniu Stalina, napisało życie.

Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję wydawnictwu MG.
Artyści w cieniu Stalina otrzymują ode mnie 5, czyli maksymalną liczbę arbuzów. arbuziki5

Dlaczego niczego nie musisz udowadniać?

AutorJennie Allen
TytułNiczego nie musisz udowadniać
Liczba stron304
– Cześć, co u ciebie?
– Wszystko w porządku. A u ciebie?
– Też dobrze.
Czy ten dialog brzmi znajomo? Jak często wygląda tak twoja rozmowa ze znajomymi? A ile razy odpowiadałeś, że nic się nie dzieje, choć tak naprawdę miałeś ochotę wykrzyczeć, że jest źle, że świat ci się wali? Niestety po raz kolejny nie odważasz się powiedzieć prawdy, a z twoich ust płyną automatyczne, wyuczone odpowiedzi. A może warto wreszcie wyjawić komuś, jak czujesz się w duszy, czy jesteś spełniony i szczęśliwy?
Przykład ten to jeden z licznych, o których można przeczytać w książce Jennie Allen pt. Niczego nie musisz udowadniać. Jest to również jedna z wielu opisanych przez autorkę sytuacji, którą każdy z nas z pewnością zna ze swojego życia. Ja również. Ale czy kiedykolwiek wcześniej zastanawiałeś się nad tym, że przestrzegasz ustalonej przez samego siebie kolejności nawet podczas przygotowywania się do snu? Ja nie. I uświadomiła mi to dopiero ta książka, z której płynie również wspaniała mądrość, że Boga warto zaprosić nawet do tych żmudnych czynności w naszym życiu.
Po lekturze Niczego nie musisz udowadniać zmieniłam swoje nastawienie do wielu kwestii. Nie chcę w tej recenzji wymieniać ich wszystko, bo przecież dla każdego z nas to niezwykle indywidualna i osobista sprawa. Uważam jednak, że warto wspomnieć o tej najważniejszej. O tym, że czasami staramy się za bardzo przypodobać Bogu, że bierzemy na siebie zbyt wiele spraw. W rezultacie prowadzi to do wyrzucania sobie, że nie jesteśmy wystarczająco dobre. A przecież: On wystarczy, więc my nie musimy. (…) W rzeczywistości On jest tak wystarczający, jak my nigdy nie mogłybyśmy być. Czy to tylko piękne, wyidealizowane słowa? Nie, to kolejny powód, że niczego nie musisz udowadniać.
Po przeczytaniu recenzowanej książki Jannie Allen wydanej w wydawnictwie WAM nie sposób nie wspomnieć o jej szacie graficznej. Uważam bowiem, że z pewnością wyróżnia się spośród innych publikacji. Już sama okładka jest intrygująca, szczególnie złote litery zmieniające intensywność swojej barwy w zależności od kąta patrzenia. Środek Niczego nie musisz udowadniać też nie zawodzi, bowiem na kartkach tej książki znajdujemy kilka, może kilkanaście stron niebieskich, którymi poprzedzone są kolejne rozdziały. A jeśli już o rozdziałach mowa, moim zdaniem bardzo ciekawym pomysłem było przytoczenie przez autorkę fragmentów Pisma Świętego napisanych w pierwszej osobie. Dzięki temu zabiegowi odnosi się wrażenie, że bierzemy udział w przedstawianych wydarzeniach, a Jezus zwraca się do nas.
Nie skłamię, jeśli napiszę, że z Niczego nie musisz udowadniać wyniosłam wiele. Jest to książka, której treść pozostanie w mojej pamięci na długo. Autorka bowiem nie karmi nas górnolotnymi frazesami, a otwiera oczy czytelnika na ważne kwestie dotyczące codzienności i tego, jak wiele jest w nas siły. To publikacja dla tych, którzy są blisko Kościoła, ale też i dla tych dopiero szukających w nim swojego miejsca. Niczego nie musisz udowadniać to nie duchowy poradnik, jak szybko zmienić swoje życie. To książka przepełniona ważnymi pytaniami, na które odpowiedzieć możemy sobie tylko my sami, a które pomogą nam żyć w zgodzie ze sobą.


Za możliwość przeczytania książki bardzo dziękuję wydawnictwu WAM.
Niczego nie musisz udowadniać otrzymuje ode mnie 5 arbuzów. arbuziki5

Niezwykły przepiśnik – Piękno z pól i łąk

Piękno z pól i łąk

Autor: Katarzyna Enerlich
Tytuł: Piękno z pól i łąk
Liczba stron: 208

Czy sok z cytryny może być dezodorantem, miód oczyścić twarz, a mąka uspokoić? Na każde z tych dość oryginalnych pytań można znaleźć odpowiedź w najnowszej książce Katarzyny Enerlich pt. Piękno z pól i łąk. Książce niezwykłej i niecodziennej, ponieważ w większości składającej się z przepisów na naturalne kosmetyki.
Uważam, że dobrym pomysłem było polecenie przez autorkę kilku lektur, które, jej zdaniem, są bardzo wartościowe i dobrze się z nimi zapoznać, zanim sięgniemy po Piękno z pól i łąk.  Oprócz tego, w pierwszym rozdziale mamy także możliwość dowiedzieć się, czym jest pH i jakie działanie wykazują kosmetyki kwaśne czy też neutralne. Ponadto, obok wspomnianych wcześniej przepisów, w publikacji tej można znaleźć też merytorycznie i przystępnie opisane właściwości danych roślin, chociażby kłączy perzu, które, niezłomne i trwałe, mogą być dobre dla naszych włosów. W taki sposób poprzedzone są niemal wszystkie przepisy, dzięki czemu można posiąść wiedzę, na co zadziałają przygotowane przez nas kosmetyki.
Myślę, że kompozycja całej książki jest dobrze przemyślana. Otwierając Piękno z pól i łąk mamy bowiem do czynienia z przepisami uporządkowanymi według kolejności używania przygotowanych z nich ekologicznych preparatów. I tak: książka rozpoczyna się na tych do mycia twarzy i ciała, a kończy na szamponach do włosów. Wszystko to zawarte jest w dziewięciu rozdziałach. Dziesiąty natomiast został zatytułowany: Przepisy autorskie i dzielenie się pasją do naturalnych kosmetyków. Jak sama nazwa wskazuje, możemy w nim zapoznać się z listą składników i sposobem przygotowania zdrowego detergentu, mydła dyniowego czy też owsiano-nagietkowego wymyślonego przez autorkę.
Podsumowując recenzję książki pt. Piękno z pól i łąk autorstwa Katarzyny Enerlich, sądzę, że jest to pozycja, którą w domu powinna mieć każda przedstawicielka płci pięknej zainteresowana naturalnymi, zdrowymi i ekologicznymi kosmetykami, dobrymi niemal dla wszystkich rodzajów cer, a przede wszystkim tej wrażliwej. To wspaniały poradnik dla osób dopiero zaczynających swoją przygodę z kosmetykami, jak i tymi, które orientują się i śledzą nowości w tym temacie już od dawna, jednak ciągle nie wypróbowały własnoręcznego przygotowania toniku, żelu pod prysznic, kremu lub szamponu do włosów. A nawet, jeśli nie mamy zamiaru korzystać z przepisów, z których to przede wszystkim składa się Piękno z pól i łąk, warto chociażby przeczytać tę książkę i wzbogacić swoją wiedzę z prezentowanego w niej tematu.
Mimo wielu plusów, w tej publikacji Katarzyny Enerlich, brakuje mi spisu treści z wyszczególnionymi konkretnymi przepisami, który pozwoliłby z łatwością wrócić czytelnikom do szukanego tekstu, dlatego ten niezwykły przepiśnik otrzymuje ode mnie 4 arbuzy. arbuziki

Dziennikarskie śledztwo – Jacek Tacik, Zamach

Autor: Jacek Tacik
Tytuł: Zamach
Liczba stron: 456
Maj – miesiąc poświęcony czci Matki Bożej. Maj – miesiąc urodzin Jana Pawła II. Maj – miesiąc rozpoczęcia objawień fatimskich. Miesiąc, w którym miał miejsce zamach na papieża Polaka. Nie bez powodu więc wybrałam właśnie ten moment, by na blogu pojawiła się recenzja książki Jacka Tacika pt. Zamach.
Choć publikacja ta swoją premierę miała już rok temu, ja odkryłam ją dopiero niedawno, kiedy to na stronie internetowej lokalnej biblioteki zobaczyłam zaproszenie na spotkanie autorskie z Jackiem Tacikiem. Mimo, że rzadko uczestniczę w tego typu wydarzeniach, nad pójściem na to nie zastanawiałam się zbyt długo. Studiuję bowiem dziennikarstwo i komunikację społeczną, a Jacek Tacik jest dla mnie dziennikarskim wzorem już od kilku lat. W dodatku – pochodzi z niemal sąsiedniej miejscowości. Cóż by więc mogło stanąć na drodze do spotkania z tym dziennikarzem? Zmiana jego terminu, o którym niestety nie wiedziałam, więc miejsce na autograf autora książki nadal pozostaje puste. Ale może innym razem?
Zamach to zapis dwudziestu sześciu rozmów z najważniejszymi świadkami i uczestnikami wydarzeń mających miejsce 13 maja 1981 roku. Z tyłu książki możemy przeczytać: „Jacek Tacik podjął wielkie wyzwanie – własne dziennikarskie śledztwo. Udało mu się dokonać prawie niemożliwego: dotarł do ludzi, których relacje mogłyby pomóc w rozwiązaniu zagadki zamachu, a przynajmniej rzucić nowe światło na okoliczności z nim związane”. Po lekturze całej tej publikacji mogę śmiało stwierdzić, że te dwa zdania zdecydowanie nie są przesadzone.
Na jednym ze spotkań w ramach przedmiotu warsztat dziennikarza, usłyszałam, że misją dziennikarza jest bycie tam, gdzie jego odbiorca nie mógłby się znaleźć. Uważam, że Jacek Tacik oddając w nasze ręce swoją książkę, misję tę wypełnił doskonale. Bo kto z nas mógłby porozmawiać z Alim Agcą? Nikt. Udało się to autorowi Zamachu, który jako pierwszy dziennikarz przeprowadził rozmowę z zamachowcem. Wywiad ten stanowi nie tylko dobry wstęp do całej książki, lecz także, dzięki kolejnym spotkaniom ze świadkami wydarzeń rozegranych trzydzieści siedem lat temu, pozwala na porównanie ich wersji tego zdarzenia wraz z wersją samego Ali Agcy.
Oprócz wspomnianej już rozmowy, w pierwszej części książki możemy spojrzeć na zamach również oczami sekretarza Jana Pawła II, postrzelonej turystki z USA czy też papieskiego fotografa. Co ciekawe, choć każdy z nich był obecny w tym kluczowym momencie, nawet w relacjach tych świadków fakty przedstawione są inaczej. Kardynał Stanisław Dziwisz usłyszał dwa strzały, a Arturo Mari cztery. Jak to możliwe? Sytuacja ta robi się jeszcze większą zagadką, kiedy to kolejny z rozmówców Jacka Tacika twierdzi, że strzały padły trzy.
Jak już wspomniałam, książka ta została podzielona na części: Zamach, Nadzieja, Strach, Wolność, Spisek i Fatima. W każdej z tych części można znaleźć rozmowy, których motywem przewodnim, oprócz samego zamachu, jest również dany podtytuł. I tak w książce znalazł się także wywiad z generałem Wojciechem Jazruzelskim, Lechem Wałęsą, Krzysztofem Mroziewiczem (dziennikarzem PAP) oraz Ilario Martellą (prokuratorem w drugim śledztwie dotyczącym zamachu na papieża). Rozmowy te rzucają także światło na zamach np. z perspektywy obecnej wtedy sytuacji w Polsce.
I choć w książce nie padają konkretne odpowiedzi na pytania, kto wydał wyrok na Jana Pawła II, ile było strzałów, czy też o której godzinie padł pierwszy z nich, dzięki tej publikacji Jacka Tacika, można poznać wiele nieznanych wcześniej wątków, które wiążą się z tym wciąż niewyjaśnionym, a jakże ważnym w historii wydarzeniem. Czytając te książkę, z każdą kolejną rozmową, byłam coraz ciekawsza nowego, częstego odmiennego od poprzedniego spojrzenia na wydarzenia rozegrane 13 maja 1981 roku. Uważam, że Zamach Jacka Tacika to nie tylko genialna lektura dla osób zainteresowanych życiem Jana Pawła II czy też samym zamachem, lecz także dla przyszłych dziennikarzy. Ja – jako jedna z nich, z tej książki wyniosłam naprawdę wiele. Mogłam poznać technikę dobrego, błyskotliwego wywiadu, ale i przekonać się, ile trudu i poświęcenia wymaga ten zawód, który, mogę śmiało stwierdzić, autor recenzowanej przeze mnie publikacji, wykonuje z ogromną pasją. Myślę, że moja opinia nie będzie zbyt przesadna, kiedy recenzję te zakończę słowami: Czapki z głów panowie, oto (dziennikarski) geniusz!.


Książka ta otrzymuje ode mnie 5, czyli maksymalną liczbę arbuzów arbuziki5

Kim jest Mąż zastępczy?

Mąż zastępczy recenzja książki

Autor: Joanna M. Chmielewska
Tytuł: Mąż zastępczy
Liczba stron: 288
Mąż zastępczy. Muszę przyznać, że tytuł brzmi niezwykle intrygująco i zanim zapoznałam się z krótkim opisem tej książki, postanowiłam sama zgadnąć, o czym będzie. Jednak mimo najszczerszych starań, nie wpadłam na pomysł, że jej główny bohater to mężczyzna zdradzony przez kobietę. Swoimi pomysłami bardziej oscylowałam przy odwrotności tej sytuacji. A tu niespodzianka. I jakże pozytywna!
Kluczowa postać tej powieści, czyli Piotr, po tym, jak został zdradzony przez żonę ze swoim szefem, postanowił zwolnić się z pracy i zacząć wszystko od nowa. Ofiara losu – można by rzec. Jednak nie w przypadku tego mężczyzny, który, wykazując się kreatywnością, założył tytułową firmę Mąż zastępczy. I tak naprawdę dopiero tutaj zaczyna się prawdziwa akcja, a właściwie to od telefonu pewnej kobiety, która prosi Piotra o pomoc w przetransportowaniu… skunksa! I choć sytuacja ta rozgrywa się na jednej z pierwszych stron książki, ja, uśmiechając się sama do siebie, już w tym momencie wiedziałam, że zapowiada się ciekawa i zaskakująca lektura.
Nie myliłam się, bowiem po historii z tym nietypowym zwierzęciem, główny bohater otrzymuje coraz to nowsze i często równie kreatywne zlecenia, a za każdym z nich kryje się krótka historia korzystających z usług Piotra osób. Poznajemy więc starszą panią, której kot uciekł na drzewo, żonę, która chce za wszelką cenę, by jej mąż był ideałem, początkującą pisarkę, a nawet niedoszłą samobójczynię. A wśród historii wszystkich tych osób, toczy się również codzienność Piotra zranionego przez los, który za wszelką cenę stara się żyć szczęśliwie i znów osiągnąć spełnienie w życiu. Czy mu się udaje? Tego nie zdradzę.
Zdradzę natomiast, że książka ta jest jedną z tych, które trzymają w napięciu do samego końca i są w stanie zaskoczyć nawet na ostatniej stronie, kiedy to czytelnik może dowiedzieć się, kto telefonował do Piotra z najbardziej nietypowymi sprawami, chociażby z prośbą o ściągnięcie majtek z drzewa.
Mąż zastępczy to powieść lekka, przyjemna, taka, którą szybko się czyta. Powieść napisana w taki sposób, że w pewnym momencie czytania Piotr nie jest już zwykłym bohaterem literackim, a staje się po prostu przyjacielem. I choć to dopiero moja pierwsza książka autorstwa Joanny M. Chmielewskiej, po którą sięgnęłam, jestem przekonana, że nie ostatnia!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu MG.
Mąż zastępczy otrzymuje ode mnie 4 arbuzy arbuziki

Czas w dom zaklęty – wybaczenie, miłość i Mazury

Czas w dom zaklęty - recenzja

Autor: Katarzyna Enerlich
Tytuł:
Czas w dom zaklęty
Liczba stron: 206
Nie oceniaj książki po okładce? Ile razy to słyszałeś? Na pewno wiele. Ja też. Jednak tym razem muszę zrobić wyjątek, ponieważ uważam, że obok okładki Czas w dom zaklęty nie można przejść obojętnie. Oprawa graficzna tej powieści Katarzyny Enerlich jest, jak dla mnie, wykonana bez zarzutów, a zdjęcia znajdujące się na pierwszej stronie okładki świetnie oddają klimat całej publikacji.
Nawiązując do treści, tutaj na duży plus zasługuje fakt, że książkę tę czyta się naprawdę szybko i sprawnie. Jeśli natomiast chodzi o sam tekst, określiłabym go jako dość specyficzny. Sadzę, bowiem, że autorka potrafi zaciekawić czytelnika, jednak już na samym początku trochę gubiłam się w czasie poprzez nagłe retrospekcje.

Ponadto myślę, że Serafina uprzykrza życie głównej bohaterce aż za bardzo. I o ile odnoszę wrażenie, że w tej kwestii autorka nieco przesadziła, o tyle uważam, że sam pomysł na wykreowanie takiej postaci był dobry. Mamy tu do czynienia z często dziś spotykaną starszą kobietą, co niedzielę uczęszczającą do kościoła i pragnącą roztaczać wokół siebie aurę świętości. Niestety jej niebiański charakter to tylko pozory, ponieważ w kontaktach z innymi nie jest zbyt przyjemna, a i potępienie osób o odmiennych poglądach nie jest jej obce, mimo tego, że sam Pan nie oskarża i wybacza.
A jeśli o wybaczeniu mowa, to z pewnością jest to jedno z haseł przewodnich powieści Czas w dom zaklęty. Akcja książki rozpoczyna się w momencie, gdy dochodzi do spotkania po latach Ruty z Serafiną i już wtedy pojawia się kwestia wybaczenia. Sądzę, że poprzez rozwiązanie tego problemu dopiero na końcu, w międzyczasie przeprowadzając czytelnika przez historię Ruty, autorka skłania go do odpowiedzi samemu sobie na pytanie, jak on zachowałby się w tej sytuacji.
Obok wybaczania kolejnym słowem klucz recenzowanej przeze mnie powieści jest miłość. Miłość spełniona, utracona, miłość do bliźnich, do mazurskiej przyrody, do Boga, ale i do samego siebie.
Katarzyna Enerlich w swojej książce Czas w dom zaklęty podejmuje więc tematy niezwykle ważne dla osób w każdym wieku. A oprócz opowiadania historii, która zapada w pamięć, autorka zadaje również pytania czytelnikowi właśnie o sens wybaczenia, o miłość, o to, na czym polega prawdziwa wiara i, co najważniejsze, o nas samych, bo nie trudno zidentyfikować się chociaż z jedną z postaci i spojrzeć na nią z nieco innej, bo opisywanej przez kogoś perspektywy.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu MG.

Czas w dom zaklęty otrzymuje ode mnie 3 arbuzy arbuziki3

Czas pokaże, czyli jak wyjęto ze mnie emocje

Anna Ficner-Ogonowska, Czas pokaże, recenzja

Autor: Anna Ficner-Ogonowska
Tytuł: Czas pokaże
Liczba stron: 715
Czerwono-granatowa okładka, z przodu uśmiechnięta kobieta w dużym kapeluszu, a z tyłu tradycyjnie – opis. Liczba stron: 715, co ewidentnie ucieszyło moje oczy i rozbudziło ciekawość, co też mogę znaleźć na kartkach powieści Anny Ficner-Ogonowskiej pt. Czas pokaże.
Nie ukrywam, że książkę tę otwarłam mając dość wygórowane oczekiwania co do treści, gdyż byłam już po lekturze wszystkich poprzednich powieści tej autorki, które podniosły poprzeczkę dość wysoko. Ku własnemu zdziwieniu, moje uczucia po pierwszych kilkudziesięciu stronach Czas pokaże były dość mieszane. Uważam bowiem, że wprowadzenie do właściwej historii jest zbyt długie, a wartka akcja mogłaby zacząć rozgrywać się już wcześniej.
Z kolei wydarzenia, którym czytelnik może się przyjrzeć po bliższym, obszernym zapoznaniu z rodziną i życiem głównej bohaterki – Julki, są moim zdaniem przedstawione naprawdę realistycznie i interesująco. Kiedy losy Julii zaczęły coraz bardziej splatać się z losami Łukasza, pojawiła się we mnie nieodparta wręcz chęć poznania zakończenia tej historii.
Na duży plus w mojej opinii zasługuje opis uczuć towarzyszącym Julce po zerwaniu z Łukaszem. Mając podobne doświadczenia, czułam się, jakby ktoś wszystkie te słowa, te sytuacje, wyjął z mojego życia. Tak, ewidentnie w tym momencie pani Anna Ficner-Ogonowska wykazała się wysoką znajomością ludzkiej, zranionej przez rozstanie z ukochaną osobą natury oraz umiejętnością doboru słów do sytuacji.
Za ciekawy uważam również wątek ciotki Klary. Przy odrobinie sprytu podczas czytania powieści Czas pokaże, można zabawić się w psychologa i spróbować samemu poznać przyczynę pesymistycznej natury siostry matki Julki.
Opis mojego egzemplarza Czas pokaże przyozdobiony jest kolorowymi samoprzylepnymi karteczkami z numerami stron. 680, 712 – to do nich wracam najczęściej, to słowa zapisane na nich mają dla mnie największe znaczenie. Uczą miłości, tego, że powinno się dawać więcej niż się ma, że wolne serce ma być niebem człowieka… Zwykła gadanina? Nie dla mnie, gdyż dla mnie historia rozgrywająca się na kartkach tej powieści, wszystkie uczucia, emocje, każde zdanie to doskonały przewodnik po życiu, który nakierowuje, że ważne są czyny, że, tak jak Julka, wystarczy tylko odkryć, iż wszystko ma swój sens. Jednak przede wszystkim ta książka daje nadzieję, że radość zawsze wraca.

I za te uczucia, za ten niezwykły przekaz emocji Czas pokaże otrzymuje ode mnie 4 arbuzy arbuziki